دست نوشته ای از دختری چهارده ساله

وقتی در بیکران زندگی تنهای تنها می شوی.

وقتی سکوت تنهایی بغض درون قلبت را میشکند.

وقتی دست نوازش کسی را بر روی موهایت احساس نمی کنی.

وقتی در دریای نا امیدی به دنبال کشتی نجات می روی و وقتی در دریای بیکران موجی رانمی بینی که با نوای هوهوی باد هم نوا شود و درخشش و زیباییدریا برایش اهمییتی ندارد. و وقتی سال های سال تماشاگرخاموشی موج های دریا باشی در می یابی که زمان می گذرد ثانیه ها می گذرند لحظه هامی گذرند دقیقه ها می گذرند ساعت ها می گذرند ماه ها اینگونه می گذرندو همچنین سال ها مهلت استراحت به خودشان نمی دهندو بدین ترتیب سپری می شوند.......

یا ضامن آهو...